Zestawienie rdzawych odcieni suchej, wypalonej słońcem ziemi z bezkresem błękitu morza przywołuje we mnie wspomnienia beztroskich wakacji – chwil, w których czas zdawał się zwalniać, a każdy podmuch wiatru niósł ze sobą zapach soli i wolności. Na horyzoncie, coraz bardziej zatopiony w falach, spoczywa wrak statku – z roku na rok coraz mniej wyraźny, pochłaniany przez nieustanny ruch morza. Ten przemijający pejzaż staje się dla mnie symbolem ulotności chwil i nieuchronnego upływu czasu.